Geïnvesteerd in teakhout en niets teruggekregen? U bent niet de enige — en u hoeft dit niet te accepteren.
Teakhout als belegging in Nederland
Vanaf de jaren negentig werden tienduizenden Nederlandse beleggers benaderd om te investeren in teakplantages, voornamelijk in Brazilië. De belegging leek uiterst aantrekkelijk: teakhout is een waardevol tropisch hardhout dat wordt gebruikt in meubels, scheepsbouw en constructie. De groeiperiode is eindig (20-25 jaar), waarna het hout gekapt en verkocht wordt. De rendementen die werden beloofd waren uitzonderlijk — soms honderden procenten over de looptijd.
De werkelijkheid bleek echter fundamenteel anders. De beloofde rendementen werden niet waargemaakt. Kapopbrengsten bleven uit of waren veel lager dan voorspeld. En bovenal: beleggers hadden geen enkel zicht op wat er werkelijk met hun geld en hun bomen gebeurde op een plantage aan de andere kant van de wereld.
De typische constructie
De structuur was steeds vergelijkbaar: een Nederlands bedrijf verzorgde de verkoop van teakpercelen of certificaten, vaak via telefonische acquisitie. Het geld werd geïnvesteerd in hectares teakhout in een plantage in het buitenland. Na betaling werd het geld direct doorgesluisd naar de buitenlandse exploitant. De belegger ontving een certificaat of overeenkomst, maar had geen enkele directe controle over de plantage, de kap, de verkoop of de opbrengsten.
De kosten voor onderhoud, kap en transport werden in mindering gebracht op de opbrengsten — maar de belegger had geen inzicht in de werkelijke hoogte van deze kosten. De opbrengsten werden niet direct aan beleggers uitbetaald, maar liepen via meerdere tussenpersonen en entiteiten, wat de transparantie nog verder verminderde.
Waarom het structureel misging
Er zijn meerdere redenen waarom teakhoutbeleggingen in Nederland structureel zijn misgelopen. De beloofde rendementen waren van begin af aan onrealistisch hoog — gebaseerd op optimistische schattingen die geen rekening hielden met de werkelijke kosten en risico’s. De belegger had geen enkele controle over wat er op de plantage gebeurde en was volledig afhankelijk van de exploitant voor informatie.
De Autoriteit Financiële Markten had geen jurisdictie over buitenlandse plantage-exploitatie, waardoor er effectief geen toezicht was. Bedrijven als Goodwood hadden geen vergunning en opereerden jarenlang in een grijs gebied van de financiële regelgeving. En de geldstromen waren bewust complex gemaakt, met meerdere entiteiten in meerdere landen, wat het traceren van het geld buitengewoon moeilijk maakte.
De grootste teakhout-zaak
De zaak Goodwood, ATF en Floresteca betreft circa 14.000 Nederlandse beleggers die gezamenlijk meer dan €300 miljoen investeerden in teakplantages in Brazilië. Het is de grootste teakhoutbelegging van de 21e eeuw. BFRG voert al jaren een massaclaim om deze schade te verhalen en heeft hiervoor grondig forensisch onderzoek verricht.
Stichting BFRG kent deze sector
BFRG heeft jarenlange, diepgaande ervaring met teakhout-gerelateerde beleggingszaken. Wij kennen de structuren van binnenuit, wij kennen de spelers en hun werkwijzen, en wij weten precies welke juridische routes het meest effectief zijn om schade te verhalen. Die kennis maakt het verschil tussen een kansloze poging en een goed onderbouwde claim.
Let op!
Dit is de laatste mogelijkheid om u vooralsnog als gedupeerde eiser aan te melden voor de schadeclaimprocedure om uw schade terug te vorderen via deze aankomende gerechtelijke procedure.
Bureau Fraude Recht & Geldzaken B.V. ontvangt de aanmeldingsformulieren van onze Stichting en zal u telefonisch benaderen om alle ins en outs met u bespreken. Meld u aan nu het nog kan!
